Reeds lang geleden kwam ik in contact met het boeiende werk van People’s Trust in India, dat toen nog in zijn beginfase was. Toch verloor ik dit wat uit het oog… tot ik op mijn reis in India in 2009 een nepalese vriend ontmoette, die me vroeg: ‘Do you know ‘Duk vonde wiengaat’ from Holland?’ Ik herkende de naam niet en zei:’no, who is this man?’ ‘He’s from People’s Trust.’ Mijn lichtje ging branden en ik zei: ‘oh, Dirk van de Wijngaard.’ De man had een boodschap voor Dirk en vroeg me die door te geven. Terug in België, zocht ik onmiddellijk op google People’s Trust op en kwam op de site van PTN. In één ruk verslond ik de site met diepgaande gevoelens van huivering en hoop. Ik nam contact op met Dirk om de boodschap door te geven en ging in op de vraag van PTN, die zocht naar iemand om de site te vertalen naar het Engels.
Op onze reis met vrouw en kind in Zuid-India eind 2009, begin 2010 vroegen we Dirk van de Wijngaard of er in het zuiden van India in de buurt van Bangalore een project was dat PTN steunde en dat we konden bezoeken. Hij wees ons het eerste project van PTN aan in Kengeri en legde contact met ‘de Amma’ van het project.
Met een valies vol speelgoed en knuffels, bezochten we het tehuis in Kengeri. We werden er heel warm onthaald door ‘Amma’ (wat moeder betekent en hoe ze er door alle kinderen wordt aangesproken). We hadden een fijn gesprek met Amma over haar liefdevol werk voor deze kinderen die vaak van de straat worden geplukt en de steun die ze kreeg van Uncle Dirk en PTN. Het tehuis biedt de kinderen ook onderwijs, door leerkrachten van de streek. Aangezien ik zelf opvoeder ben in een opvangcentrum voor kinderen van het bijzonder onderwijs, vroeg ik wie de kinderen dan na school opving. Amma zei bescheiden, ‘Dat doe ik, samen met de kinderen. De grote zorgen voor de kleinere, zoals in een familie’. Ik kon mijn oren niet geloven. Eén iemand alleen die een groep van 70 kinderen uit de meest moeilijke omstandigheden, dag en nacht, weekends en vakanties, verzorgt en opvoedt! Onvoorstelbaar, als ik dat vergelijk met mijn taak als opvoeder met kinderen van het bijzonder onderwijs, waar ik 5 à 6 kinderen onder mijn hoede heb gedurende ten hoogste twee dagen tegelijk…
Tinlé, onze bleekhuidige zoon die toen 9 jaar was, was natuurlijk de ster van de dag voor de 70 bruinhuidige meisjes van het tehuis. Na het gesprek liepen de kinderen al rond met een knuffel of ander speelgoed die Tinlé had uitgedeeld. Ze waren dolgelukkig. Enkele meisjes gaven ons daarna een rondleiding door het tehuis, met grote fierheid. De leefruimtes waren keurig opgeruimd en heel hygië-nisch. We mochten alle hoekjes zien, ook de opslagruimte van voedingsmiddelen en de stal van hun koetjes, waar een meisje van tien jaar de dieren liefdevol aan het verzorgen was. Alles was aangrijpend eenvoudig en praktisch en maakte een diepe indruk op ons. We kwamen dan allemaal samen in de eetruimte van het tehuis, waar alle kinderen samen waren met ons en Amma. Iedereen was aan het spelen met het speelgoed. Het was heel opvallend hoe gelukkig en welgezind de kinderen waren. Er werd geen moment ruzie gemaakt over wie welk speelgoed had. De kinderen waren heel open en dankbaar met ons bezoek. Ze straalden van geluk en blaakten van gezondheid. Iets wat bij de kinderen op mijn werk in België vaak niet kan gezegd worden.
Daarna vroegen we om een schitterende groepsfoto te maken en names de kinderen ons nog mee naar hun gebedsruimte voor een diep moment met enkele mooie devotionele liederen vanuit de 70 kinderharten. Toen we moesten vertrekken waren we ook al Aunty en Uncle. Tinlé moest even slikken en vroeg op de terugweg, hier komen we terug hé papa … . Terug thuis beslisten we om elke dag een euro te sparen voor de kinderen van het tehuis en dit na een jaar op te sturen via PTN. Dit is inmiddels gebeurt.

We kijken al uit naar ons volgend bezoek aan het tehuis met Amma en de meisjes, dat ons hart heeft gestolen.
Katrien, Tinlé en Johan